Ishte një pasdite e zakonshme tetori, ajo lloj dite kur era mbart aromën e gjetheve të thata dhe kujtimeve të papërfunduara. M’u desh vetëm një çast për ta parë, vetëm një kthesë në rrugicën e vjetër përballë kafenesë ku dikur uleshim çdo të diel. Dhe aty ishte ai – njësoj si dikur, ndoshta pak më…
Nëse do të kthehesha mbrapa
“Nëse do të kthehesha mbrapa,” do të ishte fjalia e parë që do t’i thosha vetes po të më jepej një minutë e vetme për ta ribërë një ditë. E them shpesh në heshtje, kur ec rrugicave pranë Liqenit dhe fryma e mëngjesit më prek faqet. E them kur shoh njerëz që qeshin me dikë…
Heshtja pas një lamtumire
Ishte mëngjes i ftohtë tetori, ai lloj mëngjesi kur dritaret mbulohen me avull e ajri mban erën e gjetheve të lagura. Në rrugën drejt stacionit, çdo hap më dukej më i rëndë se i mëparshmi. Treni do të nisej pas pak, dhe me të – ajo. Ajo që dikur ishte gjithçka që besoja se nuk…
Një letër që nuk u dërgua kurrë
Në sirtarin e fundit të komodinës sime, nën një tufë fletësh të zverdhura nga koha, fshihej një zarf i bardhë. Ishte pak i rrudhur, si të kishte pritur me durim për vite të tëra që dikush ta kujtonte. Mbi të, me shkrimin tim të dikurshëm, lexohej emri i tij — “Ardit”. Një letër që nuk…
Kujtimet kanë aromën tënde
Kujtimet kanë aromën tënde. E kuptova ditën kur hapa dritaren dhe qyteti u zgjua nën shi. Era solli brenda një nuancë të lehtë jasemini dhe kafe të sapopjekur nga lokali poshtë pallatit. E mora frymën thellë dhe, pa e kuptuar, fillova të flas me ty në mendje. “Mirëmëngjes,” të thashë duke buzëqeshur vetvetiu, sikur ti…
Në trenin që më çoi larg
Dritarja e vagonit rrëshqiste si faqe ditari. Ujk uji mbi xham, një vijë e hollë avulli që rritej e zhdukej, ndërsa peizazhi ndryshonte ngadalë: fusha të zbehta, shtëpi me çati të kuqe, një lumë që më ndiqte si hije e butë. E kisha menduar gjithmonë se largësia është një vijë e drejtë në hartë, por…
Kur fjalët nuk mjaftuan
Në fillim mendoja se dashuria ishte një fjali e bukur, një rresht i zgjedhur si në një poezi që e lexon zëshëm dhe e ndjen si të dridhej ajri përreth. Kam jetuar gjatë me bindjen se gjithçka mund të shpëtohej me fjalë: një “më fal” i vendosur në kohën e duhur, një “të dua” i…
Një ditë do të të takoj përsëri
“Një ditë do të të takoj përsëri” ishte fjalia që më shpëtoi kur qyteti nisi të mbyllej mbi vete dhe stacioni i trenit dukej i ftohtë si një fotografi e vjetër pa ngjyra. Ajo e tha me zë të butë, si një premtim që nuk i përket vetëm asaj dite, por gjithë ditëve që do…
Lule në dritaren e tij
E vura re dritaren e tij një mëngjes të ftohtë shkurti, kur qielli i Tiranës i shtrinte re të holla si shall mbi çatitë e vjetra. Midis xhamave, të larë nga shiu i natës, rreshtoheshin disa vazo të vogla me lule shumëngjyrëshe: margaritare, violina, një geranium i kuq që dukej sikur kishte lindur nga flaka….
Ai më mësoi të mos kem frikë
E takova në një ditë me shi, kur qyteti dukej sikur donte të fshihej nën çadra dhe unë vetë isha një hije që ikte nga vetja. Isha kthyer në bibliotekën e vjetër për të gjetur një libër që nuk më duhej me të vërtetë, por që më justifikonte mungesën e zërit. Frika ime kishte shumë…