Ishte një mëngjes i zakonshëm vjeshte, ai lloj mëngjesi kur qielli është gri, rrugët të lagështa nga shiu i natës, dhe njerëzit nxitojnë me një filxhan kafeje në dorë për të kapur autobusin e parë. Për mua, ajo ditë nisi si çdo ditë tjetër — me orën që tingëllonte tri herë derisa më në fund…
Kur takova të panjohurin në shi
Shiu filloi si një pëshpëritje mbi qytet, një fije zëri që mbushi ajrin me një aromë të pastër, si fletët e librave të vjetër kur hapen pas shumë vitesh. Isha nisur pa çadër, me nxitimin e zakonshëm që të shtyn të harrosh gjërat më të thjeshta, dhe tani hapat e mi trokisnin mbi pllakat e…
Një kafe që ndryshoi gjithçka
Erdhi si një mëngjes i zakonshëm dhe unë nuk e dija që po hyja në një ditë që do të rrëzonte pazaret e vogla të jetës sime të rregullt. U zgjova herët, si zakonisht, përpara se qyteti të zgjohej plotësisht. Ndonjëherë më dukej sikur Tirana frymonte më qetë në orët e para, kur ende tingujt…
Dashuria që filloi me një gabim në adresë
Mbrëmja që ndryshoi gjithçka nuk kishte asgjë të jashtëzakonshme në fillim. Ishte një nga ato mbrëmje të zakonshme të tetorit, me erën që sillte aromë gjetesh të lagura dhe dritat e lagjes që ndizeshin një nga një, si premtime të vogla në horizont. Unë kisha kthyer nga puna, i lodhur dhe i etur për qetësi,…
Ai nuk e mori kurrë mesazhin tim
E mbaj mend ende atë mëngjes si një kartolinë të paadresuar. Qyteti ishte i lagur nga një shi i imtë që nuk dinte nëse duhej të bëhej borë apo të mbetej pikëz, dhe unë, me shallin që më kafshonte faqet, u nisa drejt punës me një mendim të vetëm: sot do t’i shkruaj. Nuk ishte…
Një melodi për ne të dy
“Një melodi për ne të dy” lindi një pasdite me shi, kur Tirana dukej si e mbështjellë me pambuk gri dhe dritat e semaforëve pasqyroheshin në pellgje të vogla në rrugë. Isha ulur në kafenenë e vogël pranë sheshit, ajo me pianon e vjetër në cep, ku askush nuk luante më sepse askush nuk e…
Aty ku lamë gjithçka përgjysmë
Ishte një pasdite e zakonshme tetori, ajo lloj dite kur era mbart aromën e gjetheve të thata dhe kujtimeve të papërfunduara. M’u desh vetëm një çast për ta parë, vetëm një kthesë në rrugicën e vjetër përballë kafenesë ku dikur uleshim çdo të diel. Dhe aty ishte ai – njësoj si dikur, ndoshta pak më…
Nëse do të kthehesha mbrapa
“Nëse do të kthehesha mbrapa,” do të ishte fjalia e parë që do t’i thosha vetes po të më jepej një minutë e vetme për ta ribërë një ditë. E them shpesh në heshtje, kur ec rrugicave pranë Liqenit dhe fryma e mëngjesit më prek faqet. E them kur shoh njerëz që qeshin me dikë…
Heshtja pas një lamtumire
Ishte mëngjes i ftohtë tetori, ai lloj mëngjesi kur dritaret mbulohen me avull e ajri mban erën e gjetheve të lagura. Në rrugën drejt stacionit, çdo hap më dukej më i rëndë se i mëparshmi. Treni do të nisej pas pak, dhe me të – ajo. Ajo që dikur ishte gjithçka që besoja se nuk…
Një letër që nuk u dërgua kurrë
Në sirtarin e fundit të komodinës sime, nën një tufë fletësh të zverdhura nga koha, fshihej një zarf i bardhë. Ishte pak i rrudhur, si të kishte pritur me durim për vite të tëra që dikush ta kujtonte. Mbi të, me shkrimin tim të dikurshëm, lexohej emri i tij — “Ardit”. Një letër që nuk…