Në jetën time kam parë shumë fytyra që u shfaqën e u zhdukën si re të lehta në qiellin e kujtimeve. Por kishte një përshëndetje, një e vetme, që mbeti pezull në zemrën time si një melodi që s’mbaron kurrë. E ndoshta pikërisht ajo përshëndetje më mësoi se disa takime nuk janë rastësore, por të…
Author: Klara
Ai që nuk besonte në rastësi
Të gjithë e njihnin si njeriun që nuk besonte në rastësi. Ardi kishte një mënyrë të veçantë për t’i parë gjërat: çdo gjë kishte një arsye, një zinxhir ngjarjesh që çonte diku. Nuk i pëlqente kur njerëzit thoshin “ishte fati”, sepse për të, fati ishte thjesht emri që i jepnim gjërave që nuk i kuptonim…
Ajo që harronte gjithmonë çadrën
E mbaj mend ditën e parë si një pikë shiu që ra në një gotë të tejdukshme dhe e bëri gjithë botën të dridhej pak. Ishte fillim tetori, Tirana kishte atë erën e lagësht që ngjitet pas pallateve, dhe trotuaret ishin plot me pasqyra pellgjesh. Unë prisja te stacioni pranë sheshit, duke mbajtur çadrën time…
Takimi në librarinë e heshtur
Në zemër të qytetit, midis zhurmës së makinave dhe ritmit të shpejtë të ditëve, ekzistonte një vend që dukej sikur koha ndalonte – një librari e vogël me raftet prej druri të errët dhe aromë të përzier të kafesë dhe faqeve të vjetra. Quhej “Libraria e Heshtur”, ndoshta sepse gjithçka aty fliste me zë të…
Një qese me libra dhe një zemër e re
Titulli erdhi vetvetiu në çastin kur qesja e hollë plastike u ça mbi pllakat e lagura të bulevardit. Librat ranë si zogj të hutuar: një roman i vjetër me kopertinë të zverdhur, një përmbledhje poezish me faqe të ngjyrosura nga shiut, një ditar i blerë rastësisht tek tregu i të shtunave. U ula të mbledh…
Zëri që dëgjova në radio
“E mbaj mend natën kur filloi gjithçka. Ishte nga ato mbrëmjet e heshtura, kur qyteti duket sikur rrëshqet nën një batanije dritash dhe mendimet gjejnë mënyra të çuditshme për të folur me ty. Isha vetëm në kuzhinë, gota e çajit buçiste ende dhe ora e murit rrihte me një qetësi që ma vinte në vesh…
Një biletë autobusi që solli fat
Ishte një mëngjes i zakonshëm vjeshte, ai lloj mëngjesi kur qielli është gri, rrugët të lagështa nga shiu i natës, dhe njerëzit nxitojnë me një filxhan kafeje në dorë për të kapur autobusin e parë. Për mua, ajo ditë nisi si çdo ditë tjetër — me orën që tingëllonte tri herë derisa më në fund…
Kur takova të panjohurin në shi
Shiu filloi si një pëshpëritje mbi qytet, një fije zëri që mbushi ajrin me një aromë të pastër, si fletët e librave të vjetër kur hapen pas shumë vitesh. Isha nisur pa çadër, me nxitimin e zakonshëm që të shtyn të harrosh gjërat më të thjeshta, dhe tani hapat e mi trokisnin mbi pllakat e…
Një kafe që ndryshoi gjithçka
Erdhi si një mëngjes i zakonshëm dhe unë nuk e dija që po hyja në një ditë që do të rrëzonte pazaret e vogla të jetës sime të rregullt. U zgjova herët, si zakonisht, përpara se qyteti të zgjohej plotësisht. Ndonjëherë më dukej sikur Tirana frymonte më qetë në orët e para, kur ende tingujt…
Dashuria që filloi me një gabim në adresë
Mbrëmja që ndryshoi gjithçka nuk kishte asgjë të jashtëzakonshme në fillim. Ishte një nga ato mbrëmje të zakonshme të tetorit, me erën që sillte aromë gjetesh të lagura dhe dritat e lagjes që ndizeshin një nga një, si premtime të vogla në horizont. Unë kisha kthyer nga puna, i lodhur dhe i etur për qetësi,…