Ishte një mëngjes i zakonshëm vjeshte, ai lloj mëngjesi kur qielli është gri, rrugët të lagështa nga shiu i natës, dhe njerëzit nxitojnë me një filxhan kafeje në dorë për të kapur autobusin e parë. Për mua, ajo ditë nisi si çdo ditë tjetër — me orën që tingëllonte tri herë derisa më në fund u ngrita nga shtrati, gjysmë i përgjumur dhe me mendjen ende në ëndrra. Nuk e dija që një biletë e vogël autobusi do të ndryshonte gjithë rrjedhën e jetës sime.
U nisa për në punë, me çadrën në njërën dorë dhe një dosje në tjetrën. Si zakonisht, autobusi i linjës numër shtatë kalonte tek stacioni pranë rrugicës sime në orën 7:45. Kisha dy minuta për ta kapur. Vrapova, dhe arrita në çastin që dera u mbyll pas meje. Frymëmarrja më ishte përzier me avujt e shiut, por pavarësisht lodhjes, ndjeva një lloj lehtësimi që ia dola. Vendosa çantën pranë këmbëve dhe fillova të kërkoja biletën në xhep.
Në radhën e dytë nga fundi, një vajzë e ulur pranë dritares po shikonte jashtë, me kufje në vesh dhe një buzëqeshje të lehtë që mezi dallohej. Ishte ajo lloj buzëqeshjeje që të bën të pyesësh pse, që të bën të ndalesh për një sekondë. Sapo nisa të kërkoj biletën, kuptova që portofoli nuk ishte aty. Zemra më ra në vend. Kisha harxhuar të gjitha paratë e vogla ditën e djeshme.
Ndërsa po përpiqesha të mendoja si të zgjidhesha nga ajo situatë, dëgjova një zë të butë pranë meje:
— E ke harruar portofolin, apo jo?
U ktheva dhe pashë sytë e saj, të ngrohtë, ngjyrë gështenjë.
— Po… duket se po, — i thashë me një buzëqeshje të ngurtë.
Ajo mori një biletë nga çanta e saj dhe ma zgjati.
— Kam një biletë ekstra. Më ndodh shpesh t’i blej dy, nga zakon.
— S’ka nevojë, s’dua të…
— Merr, përndryshe shoferi s’do të të lërë të rrish gjatë, — më tha me një ton që ishte një përzierje e mirësisë dhe vendosmërisë.
E mora biletën, dhe ndjeva diçka të vogël, por të thellë. Një njeri i panjohur më shpëtoi nga një mëngjes i bezdisshëm. Nuk është gjë e madhe, mendova. Por mënyra si më buzëqeshi, si uli sytë pas asaj, si i kapi flokët që i binin në faqe — gjithçka dukej si një koincidencë që kishte kuptim.
Në stacionin tjetër, autobusi ndaloi për disa minuta për shkak të një defekti. Njerëzit filluan të ankoheshin, por ajo nxori një libër nga çanta dhe filloi të lexonte sikur koha nuk kishte rëndësi. Kur pashë titullin, nuk munda të përmbahem.
— “Një ditë”, nga David Nicholls, — i thashë. — Është një nga librat e mi të preferuar.
Ajo ngriti sytë e befasuar.
— Vërtet? Pothuaj askush që njoh nuk e ka lexuar.
Dhe ashtu nisi biseda jonë. Nga librat kaluam tek filmat, nga filmat tek udhëtimet, nga udhëtimet tek jeta. Koha kaloi pa e kuptuar. Kur autobusi u nis sërish, u gjenda duke qeshur me dikë që kisha njohur vetëm prej gjysmë ore, por që ndihesha sikur e kisha takuar prej vitesh.
Kur zbriti në stacionin e saj, ajo më tha:
— Mbaje biletën. Do të të sjellë fat.
— Si quhesh? — e pyeta para se të dilte.
— Elira, — tha dhe zbriti, ndërsa dera u mbyll.
Në ditët që pasuan, ajo biletë u bë si një kujtim i vogël që mbaja gjithmonë në portofol. Ndonjëherë, kur dita më shkonte keq, e nxirrja dhe e shikoja. Kishte diçka simbolike në të, një kujtesë e thjeshtë se edhe gjërat e papritura mund të sjellin diçka të bukur.
Një javë më vonë, ndërsa po prisja sërish autobusin, e pashë Elirën në të njëjtin stacion. Kishte flokët të lagur nga shiu dhe mbante një shall blu që e mbulonte pjesërisht fytyrën.
— Më duket se po bëhet zakon të takohemi këtu, — i thashë duke qeshur.
— Ndoshta autobusi numër shtatë paska fatin e vet, — m’u përgjigj ajo.
Kësaj here, vendosëm të uleshim bashkë. Bisedat tona u bënë më të gjata, më personale. Mësova se ajo punonte në një shtëpi botuese, se kishte pasion për shkrimin dhe ëndërronte të botonte një roman. I tregova se unë punoja si arkitekt, por ndonjëherë kisha ndjesinë se po ndërtoja ndërtesa që nuk kishin shpirt.
— Ndoshta një ditë do të ndërtojmë diçka bashkë, — më tha me një gjysmëbuzëqeshje.
— Ti do të shkruash historinë, unë do t’i jap formë, — i ktheva me humor.
Në ditët që pasuan, filluam të takoheshim edhe jashtë autobusit. Kafeneja e vogël pranë parkut u bë vendi ynë. Atje, ndërsa pinim kafe e shikonim njerëzit që kalonin, filluam të njiheshim më thellë. Ajo kishte një mënyrë të çuditshme për të parë botën — si një përzierje e ëndrrës dhe realitetit. Kur fliste për dashurinë, e bënte të dukej si një premtim që s’e ke nevojë ta japësh me fjalë.
Një mbrëmje, teksa binte shi, ajo më tha:
— Mendon se fati ekziston vërtet?
— Nuk e di. Ndoshta po, ndoshta jo.
— Po nëse biletën që të dhashë atë ditë e ke ruajtur ende, atëherë po, ekziston.
Nuk i thashë që ajo biletë ndodhej akoma në portofolin tim, e palosur kujdesshëm si një kujtim i çmuar.
Kaluan muaj. Takimet tona u bënë pjesë e përditshmërisë. Autobusi ishte ende një simbol i vogël i fillimit tonë, por tani kishim shumë më tepër: kujtime, ëndrra, dhe ato heshtjet e bukura që ndajnë vetëm njerëzit që kuptohen pa fjalë.
Një ditë dimri, kur bora mbulonte çdo gjë me qetësinë e saj, ajo më tha se do të shkonte për një periudhë të shkurtër pune në Itali.
— Është një mundësi që s’mund ta refuzoj, — më tha me sytë plot pasiguri.
E kuptova, por ndjeva një zbrazëti që s’e shpjegoja dot.
— Do të pres, — i thashë thjesht.
Ajo më dha një përqafim të gjatë dhe më pëshpëriti:
— Mos harro biletën tonë.
Muajt kaluan ngadalë. E mbaja kontaktin me të, por distanca kishte filluar të ndiheshte. Një mbrëmje, ndërsa po pastronte çantën, biletën e vjetër e gjeta sërish. Ishte zverdhur, por ende e lexueshme. U ula dhe e vendosa në një kornizë të vogël. E vendosa mbi tavolinë, si një kujtesë se disa takime ndodhin një herë në jetë.
Kur u kthye pas gjashtë muajsh, më mori në telefon. Zëri i saj ishte i emocionuar.
— Kam një surprizë për ty. Hajde tek kafeja jonë.
Kur arrita, ajo ishte ulur në të njëjtin vend si herën e parë. Në duar mbante një libër.
— Shikoje, — më tha duke ma zgjatur.
Në kopertinë shkruhej: “Një biletë autobusi që solli fat”.
— Është libri im i parë. Dhe është historia jonë, — më tha me lot në sy.
Nuk dija ç’të thoja. E përqafova fort, dhe në atë moment e kuptova se fati nuk është gjithmonë rastësi. Ndonjëherë është një biletë e harruar, një mëngjes me shi, dhe dikush që të zgjat dorën pa e ditur se po të ndryshon jetën.
Sot, pas shumë vitesh, ajo biletë që solli fat është ende aty, në të njëjtën kornizë. Ajo më kujton se dashuria ndonjëherë nuk vjen me plane të mëdha, por me gjeste të vogla. Një biletë, një buzëqeshje, një ndalesë e papritur — dhe papritur, jeta merr një drejtim të ri.
Dhe sa herë që e kujtoj atë mëngjes me shi, ndiej një mirënjohje të thellë për atë vajzë që më dha një biletë pa më njohur, por që më njohu më mirë se kushdo tjetër më vonë.